Meeuwsen pleit met haar boek voor meer zeggenschap voor nabestaanden bij de euthanasie van dierbaren.Els Holthuizen-De Bok heeft uitgezaaide ongeneeslijke alvleesklierkanker. Ze krijgt er een zware hersenbloeding bij. Iedereen weet al jaren dat ze euthanasie wil als haar leven uitzichtloos en ondraaglijk is. Maar, op het moment suprême kan ze dat niet meer uitspreken. Haar kinderen kunnen dat wel. Zij willen dat de laatste wens van hun moeder wordt ingewilligd. Huisarts Paul Giesen voert de euthanasie uit. Een aantal weken later oordeelt de Regionale Toetsingscommissie Euthanasie dat de euthanasie onzorgvuldig is uitgevoerd; is er door de familie te veel druk uitgeoefend op de huisarts? Giesen wordt zelfs strafrechtelijk vervolgd. Is haar moeder niet geëuthanaseerd, maar vermoord? Deze vraag spookt maanden door het het hoofd van dochter Annoesjka. Na slopende maanden komt er duidelijkheid.

In haar columns beschrijft Idsinga genadeloos openhartig en tegelijkertijd verbazingwekkend opgewekt haar dagelijks leven. In depressieve én manische tijd.Een leuke man heeft ze, twee schatten van kinderen en ook nog eens een prima baan. Nee, met het leven van Patricia Idsinga is weinig mis. Tot ze last krijgt van een raar hoofd: “Geen sombere buien, nee, het echte werk met dood willen en zo.” Ze gaat ermee naar de dokter en krijgt de diagnose manisch-depressief. “Nou daar knapte ik pas echt van op. Het leven had al geen zin en nou had ik ook nog een diagnose.” In haar columns beschrijft Idsinga genadeloos openhartig en tegelijkertijd verbazingwekkend opgewekt haar dagelijks leven. In depressieve én manische tijd. Om duidelijk te maken wat het betekent, zo’n bipolaire stoornis. En om het bespreekbaar te maken. Want denk vooral niet dat ze in een manische periode fluitend door het leven huppelt. “Ik zie er mooier uit, barst van de energie, heb duizenden ideeën en ben onvoorstelbaar geestig. Klinkt goed, hè? Nou, het voelt verschrikkelijk, dagenlang de slappe lach terwijl je onpeilbaar verdrietig bent. Dat voelt hartverscheurend eenzaam. En daar komt de angst overheen dat ik alleen zou kunnen stoppen met lachen door te stoppen met leven.” Een somber boek? Welnee, Idsinga zal er altijd om blijven lachen.

Is plaatsing voor het WK voetbal voor Suriname dichtbij nu het land diaspora-spelers uit Europa mag opstellen in het nationale elftal?Waarom speelde het Surinaams voetbalelftal nog nooit op een WK? Terwijl er al decennialang ijzersterke generaties Surinaamse voetballers zijn. Eerst waren het Humphrey Mijnals, Ruud Gullit en Frank Rijkaard, later volgden Clarence Seedorf, Edgar Davids en Aron Winter en tegenwoordig zijn het Georginio Wijnaldum, Virgil van Dijk en Steven Bergwijn. Ze bereikten allemaal de wereldtop. Het Surinaams elftal is er echter nooit iets mee opgeschoten. De talenten hadden stuk voor stuk een Nederlands paspoort en konden daarom alleen voor Oranje uitkomen. Er is hoop. Vanaf eind 2019 mogen Surinaamse profs met de Nederlandse nationaliteit wél interlands spelen voor hun geboorteland of dat van hun (groot)ouders. Plaatsing voor het WK-eindtoernooi lijkt daarmee een kwestie van tijd. Tenminste, als de organisatie op orde is, de voetbalbond écht meewerkt en er niet te veel belangen door elkaar lopen. In Suriname op weg naar het WK geeft Diederik Samwel van binnenuit een beeld van het moeizame maar perspectiefrijke traject dat ‘natio’ nog heeft af te leggen. Hij reist met spelers en staf mee door het Caribisch gebied, spreekt president Santokhi over het diasporabeleid en probeert te ontdekken waar het (nog) aan schort in de lokale voetbalwereld. Ook geeft hij antwoord op de vraag waarom het sportpaspoort zo lang op zich heeft laten wachten. Samwel woonde en werkte vanaf 1998 in totaal ruim zes jaar in Paramaribo. Van begin af aan raakte hij gefascineerd door de potentie van het Surinaamse voetbal. Naast andere non-fictie boeken en twee romans publiceerde hij eerder Blootvoeters en beschuitgras (2002) en Suriname en de lange weg naar het WK (2010).

Samen met zeven andere stellen zoeken we een plaats in het zaaltje. Hoewel de mensen elkaar niet kennen, is de sfeer direct goed. Logisch, we hebben iets gemeen: we willen allemaal een kindje adopteren. Toch is er een verschil. De ene helft wil ouder worden, de andere helft is het al. Wij horen bij de laatste groep. Straks vormen we, met het adoptiekindje en onze biologisch eigen dochter Kaj, een gemengd gezin: een adoptiegezin, maar dan net even anders.Die net even andere situatie brengt ook net even andere vragen met zich mee. Houden we straks net zo veel van het adoptiekindje als van Kaj? Kunnen we beide kinderen op precies dezelfde manier opvoeden? Lastige vragen, waar onze voorlichters en begeleiders geen concrete antwoorden op hebben. Over gemengde gezinnen, zo wordt ons duidelijk, is maar weinig bekend. Vreemd, vinden wij. Tijd om deze stilte te doorbreken.In Net even anders vertellen adoptieouders, biologisch eigen en adoptiekinderen openhartig over hun ervaringen in een gemengd gezin. Daarnaast geven wetenschappers, hulpverleners en voorlichters volop informatie over en adviezen en tips voor deze bijzondere gezinsvorm.Met Net even anders publiceren Machteld Stilting en Gerard Keijsers het eerste boek waarin kennis van en ervaring met gemengde gezinnen is gebundeld. Verplichte kost voor (aspirant-)gemengde gezinnen en iedereen die met adoptie te maken heeft.Met een voorwoord van hoogleraar Adoptie Femmie Juffer

Het is dat zijn vrouw het zo graag wilde, anders was hij echt niet naar Suriname gegaan. Wat had freelance journalist Diederik Samwel daar te zoeken? De stroperige hitte, de geniepige mampira's of het tergend trage tempo? Toch raakt Samwel gaandeweg in de ban van Suriname. Zeker wanneer hij wordt gevraagd als hoofdtrainer van de landskampioen voetbal, wekelijks columns gaat schrijven voor een landelijk dagblad en het binnenland leert kennen. Suriname in het hart omvat een strikt persoonlijke weergave van de periodes waarin Samwel met zijn vrouw en vier kinderen vanaf 1998 in Suriname woonde en werkte. Met een aangename dosis zelfspot weet hij de kleuren, sfeer en warmte van de samenleving op te roepen. Het levert verrassende en ontroerende verhalen op die een waardevolle en misschien zelfs noodzakelijke aanvulling bieden op het Surinaamse beeld in de Hollandse media. 'Het boek leest als Kuifje in Suriname. Met een aanstekelijk enthousiasme neemt Samwel zijn lezers op sleeptouw. Een sociologische veldstudie van een halve Surinamer die nieuwsgierig blijft.' Elsevier 'Onderhoudende en dikwijls humoristische schets over Suriname.' Literair Nederland 'Na het lezen van dit boek zou je bijna zelf je koffers pakken om naar Suriname af te reizen. Zijn fascinatie voor het land werkt aanstekelijk.' Nu.nl Over de auteur: Van Diederik (Didi) Samwel (1962) verschenen eerder Blootvoeters en beschuitgras en Suriname en de lange weg naar het wk. In 2013 debuteerde hij als romanschrijver met de Surinaamse roman Jelaya. Samwel publiceert in NRC Handelsblad en de VPRO Gids en schrijft columns voor de Surinaamse nieuwssite Starnieuws. Binnenkort presenteert hij een nieuwe reisgids over Suriname bij Dominicus. Voor 2015 staat de publicatie gepland van het boek Sranan Gowtu over iconen uit de recente Surinaamse muziekgeschiedenis, in samenwerking met platenlabel Top Notch. De auteur geeft regelmatig lezingen waarin hij op een openhartige manier over Suriname vertelt.

In de dissertatie Peacekeeping in Holland 2001-2010 evalueert onderzoeker Hans Crebas de inrichting van het Nederlandse beleid in het licht van de polarisatie rondom moslims. De auteur ontwikkelt hiervoor een toetsingsmodel op basis van de visie van de VN op binnenlandse vrede en veiligheid, en lessons learned op het vlak van vredesoperaties en terrorismebestrijding. Daarbij worden politieke waarden in het geding gebracht die weliswaar niet universeel worden gedeeld, maar die wel wereldwijd erkend worden als legitieme strevingen van een aanzienlijk deel van de mensheid. Zo ontstaat een verbindend verhaal in de vorm van een grand strategy, die sociale cohesie kan bewerkstelligen in een pluriforme democratische rechtsstaat. Een opmerkelijke uitkomst van het onderzoek is dat de Nederlandse regering in de onderzoeksperiode niet beschikte over een grand strategy voor binnenlandse vrede en veiligheid, maar wel gaandeweg het decennium aan de meeste criteria daarvan voldeed. Het ontbrak echter aan een strategische woordvoerder die het verbindende verhaal overbracht aan media, publiek en parlement. Daardoor konden meer populistisch georiënteerde partijen de boventoon voeren in het onnodig hectische debat over immigratie, integratie en islam... Een nuchtere en ook ontnuchterende analyse van de koers van het Nederlandse schip van Staat in een turbulent tijdperk.Hans Crebas (1946) studeerde researchpsychologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.Hij was politiek actief als lid van Provinciale Staten van Flevoland en werkte onder meer als regionaal coördinator van VluchtelingenWerk Nederland.

'Oud bestuur' gaat over het Nederlandse democratische orgaan met de langste geschiedenis, de minste bekendheid en waarschijnlijk de kortste toekomst: het waterschap. Journalist Theo Dersjant was een jaar ongenode gast bij Waterschap Rivierenland. Maar het had ieder ander waterschap kunnen zijn.In dat jaar bezocht hij als een verwonderd om zich heen kijkende buitenstaander vergaderingen, sprak gekozen bestuurders, las documenten en had een reeks aanvaringen met de afdeling communicatie. Om na dat jaar vast te stellen: wat democratie genoemd wordt, mag die naam nauwelijks hebben. Geen opwekkende vaststelling, een jaar voor de eerstvolgende waterschapsverkiezingen (4 maart 2015).De auteur (1957) is docent aan de Tilburgse journalistenopleiding. Hij werkte in het verleden voor dagblad De Morgen, De Gooi- en Eemlander, tijdschrift De Journalist, website De Nieuwe Reporter en het tv-programma De Leugen Regeert. Dersjant zit in de jury van de Jaarprijzen voor de Journalistiek.

De voetballers van het Surinaams elftal hebben nog een lange weg te gaan naar het WK. Tussen wedstrijd en training door moeten ze bijvoorbeeld gebakken leguaan met uitjes klaarmaken. Hun geblesseerde knie in boskruiden verpakken. Of nog even op een neer naar Coronie om een lading bier af te leveren. Sinds Diederik (Didi) Samwel regelmatig in Suriname woont en werkt, is hij gefascineerd door de merkwaardige paradox tussen het volop aanwezige voetbaltalent en de matige prestaties op de internationale velden. Hoe verklaarbaar die tegenstelling ook is. Van het vertrek van de tienduizenden Surinamers rond de onafhankelijkheid in 1975 en in de onrustige jaren ’80 tot de besloten gemeenschap waarin nieuwe ontwikkelingen nogal eens ten koste gaan van eigen belangen. Vooral ook op sportgebied, zoals sport wel vaker een zuivere afspiegeling vormt van sociaal-maatschappelijke verhoudingen. Samwel aarzelde dan ook geen moment toen hij de kans kreeg het Surinaams elftal van dichtbij te volgen tijdens de kwalificatiewedstrijden voor het WK in Zuid-Afrika. In “Suriname en de lange weg naar het WK” wordt snel duidelijk waarom natio zich niet wist te plaatsen voor het eindtoernooi. Tegelijkertijd laat de schrijver doorschemeren dat het ooit een keer goed komt met het Surinaams voetbal.

Een goede grap blijft veel beter hangen dan tien argumenter! Waarom dan geen gebruik maker van humoristische parabels of metaforen op managementbijeenkomsten, brainstormsessies en presentaties?Jos Hannen en Kees-Jan van Wees, topmannen van Koninklijke Friesland Foods, hebben beiden een passie voor managementparabels. De verhaaltjes verrijken hun leven. Ze kunnen er overwegingen mee illustreren, gedachten bepalen of beslissingen toelichten.Hannen en Van Wees verzamelden tijdens hun reizen over de wereld een schat aan amusante en leerzame modern tales, zoals parabels ook wel worden genoemd. Verhalen over carrière maken en toch gelukkig zijn. Over het overwinnen van tegenslag, het maken van keuzes in je leven, het omgaan met cultuurverschillen en over deskundigen en consultants. Verhalen met titels als De adviseur en de kameel, De pijnboom en de rietstengel, The Italian who went to Malta, Het wissewasje en Het geroosterde speenvarken.Met deze unieke verzameling zullen lezers steun en hulp vinden voor het optimaliseren van hun relaties. Zakelijk en privé. Wie wil dat niet? Het geroosterde speenvarken en andere management-parabels heeft daarom de potentie een klassieker te worden.

Sinds 2019 mogen Surinaamse profs met de Nederlandse nationaliteit interlands spelen voor hun geboorteland of dat van hun (groot)ouders. Is plaatsing voor het WK-eindtoernooi nu een kwestie van tijd?Waarom speelde het Surinaams voetbalelftal nog nooit op een WK? Terwijl er al decennialang ijzersterke generaties Surinaamse voetballers zijn. Eerst waren het Humphrey Mijnals, Ruud Gullit en Frank Rijkaard, later volgden Clarence Seedorf, Edgar Davids en Aron Winter en tegenwoordig zijn het Georginio Wijnaldum, Virgil van Dijk en Steven Bergwijn. Ze bereikten allemaal de wereldtop. Het Surinaams elftal is er echter nooit iets mee opgeschoten. De talenten hadden stuk voor stuk een Nederlands paspoort en konden daarom alleen voor Oranje uitkomen. Er is hoop. Vanaf eind 2019 mogen Surinaamse profs met de Nederlandse nationaliteit wél interlands spelen voor hun geboorteland of dat van hun (groot)ouders. Plaatsing voor het WK-eindtoernooi lijkt daarmee een kwestie van tijd. Tenminste, als de organisatie op orde is, de voetbalbond écht meewerkt en er niet te veel belangen door elkaar lopen. In Suriname op weg naar het WK geeft Diederik Samwel van binnenuit een beeld van het moeizame maar perspectiefrijke traject dat 'natio' nog heeft af te leggen. Hij reist met spelers en staf mee door het Caribisch gebied, spreekt president Santokhi over het diasporabeleid en probeert te ontdekken waar het (nog) aan schort in de lokale voetbalwereld. Ook geeft hij antwoord op de vraag waarom het sportpaspoort zo lang op zich heeft laten wachten. Samwel woonde en werkte vanaf 1998 in totaal ruim zes jaar in Paramaribo. Van begin af aan raakte hij gefascineerd door de potentie van het Surinaamse voetbal. Naast andere non-fictie boeken en twee romans publiceerde hij eerder Blootvoeters en beschuitgras (2002) en Suriname en de lange weg naar het WK (2010).

Zal ik straks net zo veel houden van mijn geadopteerde kind als van mijn biologisch eigen kind? Kan ik beide kinderen op dezelfde manier opvoeden? Het zijn vragen van ouders in een gemengd gezin: een gezin dat bestaat uit biologisch eigen én adoptie-kinderen. Antwoorden op deze vragen zijn te vinden in Net even anders, het eerste boek voor gezinnen met biologisch eigen én adoptiekinderen. Jaarlijks verschijnen nieuwe boeken met adoptie als thema; van naslagwerken over het adoptie-proces en handboeken over opvoedkundige zaken, tot ervaringsverhalen van adoptieouders. Het onderwerp lijkt van haver tot gort en in de meest uiteenlopende vormen besproken. Maar waar zijn de boeken waarin het gemengde gezin centraal staat? Net even anders vult die leemte op. Een gemengd gezin biedt zowel mogelijkheden als drempels en valkuilen. Welke zijn dat? Hoe ga je ermee om? Als ouder, adoptiekind en biologisch eigen kind. Of als opa of oma. In Net even anders komen ervaringsdeskundigen aan het woord: de gezinsleden zelf. Zo krijgt de lezer een beeld van het leven in een gemengd gezin. Zowel ouders als biologisch eigen en adoptiekinderen vertellen openhartig over hun ervaringen en geven persoonlijke tips. De verhalen van de ervaringsdeskundigen in Net even anders worden afgewisseld met gesprekken met deskundigen uit het werkveld, zoals de Stichting Adoptievoorzieningen, de Raad voor de Kinderbescherming, Wereldkinderen, René Hoksbergen, de Stichting Ambulante Fiom en Basic Trust. Het voorwoord is geschreven door bijzonder hoogleraar Adoptie prof. dr. Femmie Juffer. In Net even anders staan fotos van gemengde gezinnen of gezinsleden die in het boek aan het woord komen. Net even anders is zowel bedoeld voor mensen die nadenken over of bezig zijn met de vorming van een gemengd gezin, als voor bestaande gemengde gezinnen. Daarnaast is het boek interessant voor iedereen die met adoptie te maken heeft of erin geïnteresseerd is, zowel privé als beroepsmatig. De auteurs, Machteld Stilting en Gerard Keijsers, vormen binnenkort een gemengd gezin. Samen met hun biologisch eigen dochter Kaj zullen zij begin 2007 een adoptiekind uit China in hun gezin opnemen.

Gedurende anderhalf jaar portretteerde Jeroen Hansen in foto's en verhalen 28 mensen met borstkanker. Zowel vrouwen als mannen. Het resultaat is een serie krachtige, ingetogen en soms zelfs sensuele foto's. De verhalen, waarin vooral de emotionele kant van borstkanker naar voren komt, zijn indringend en ontroerend. De geportretteerden in Alleen heel anders laten een haast tastbare overlevingsdrang zien. Ondanks amputatie, borstsparende operatie of borstreconstructie blijven ze fier overeind. Ze verstoppen zich niet. 'Ik heb besloten om te gaan leven en te zien waar me dat brengt.'